Σόσουκε, μην αργήσεις να γυρίσεις.
Εντάξει.
Ένα χρυσόψαρο.
Δεν μπορώ να το βγάλω.
Τι παράξενο.
Σαν πεθαμένο φαίνεται.
Με έγλειψε! Είναι ζωντανό!
Σόσουκε, θα αργήσουμε!
Μαμά, ένα χρυσόψαρο!
Σόσουκε!
Τι αέρας είναι αυτός!
Σόσουκε, πάω να βάλω μπρος το αμάξι.
Βρήκατε την κόρη μου;
Τι; Την έπιασε ένας άνθρωπος;
Ένα αγοράκι. Αυτό είναι πολύ κακό.
Άραγε πέθανε ήδη;
Είσαι ζωντανό!
Σόσουκε, πρέπει να πάω στη δουλειά.
Κοίτα, μαμά. Βρήκα ένα χρυσόψαρο.
-Χρυσόψαρο; -Ήταν δίπλα στα βράχια.
Ναι;
Δεν ξέρω ποιος είσαι, αλλά εδώ δεν ρίχνουμε ζιζανιοκτόνα.
Ορίστε; Δεν είναι ζιζανιοκτόνο αυτό.
Είναι καθαρό θαλασσινό νερό
για να μη στεγνώσω στη στεριά.
Ό,τι πεις. Αρκεί να μην είναι ζιζανιοκτόνο.
Μας συγχωρείς.
Κακό αυτό. Πολύ πολύ κακό.
Μεγάλο νούμερο τύπος.
Βέβαια, δεν λέμε ποτέ κανέναν "νούμερο". Δεν κρίνουμε την εμφάνιση των άλλων.
Το ξέρω, μαμά. Δεν το κάνω.
-Κι άλλο πείραμα για το σχολείο; -Ναι.
Δεν αρέσουν αυτά στη δασκάλα σου.
Νομίζω ότι θα είναι εντάξει.
Μη φοβάσαι. Θα σε φροντίζω καλά.
Πάντως είναι όμορφο.
Ένα πλοίο πάει στο ναυπηγείο.
Γρήγορα, φάε το πρωινό σου.
Άραγε το τρώει αυτό;
Θες λίγο;
Για δες! Το κόψιμό μου γιατρεύτηκε.
Μαμά, σκέφτομαι να τη λέω Πόνιο.
-Ορίστε; -Ήρθε σ' εμένα.
Μπορεί να είναι μαγική.
Την έσωσα, τώρα είναι δική μου ευθύνη.
Μήπως θέλεις ζαμπόν;
Μαμά, στην Πόνιο αρέσει πολύ το ζαμπόν.
Μήπως νομίζει ότι είναι άνθρωπος;
Αμάν! Στροφή.
Οι άνθρωποι είναι σιχαμένοι.
Έλα, Λίζα! Γρήγορα.
Τόσα σκουπίδια, τόση βρομιά.
Καλημέρα, Σίμα!
Πόνιο, κοίτα. Φαίνεται το σπίτι μας από δω.
-Ρώτα για το ψάρι. -Θα ρωτήσω.
-Σ' αγαπάω, Σόσουκε. -Αντίο.
Καλημέρα! Πάντα αργά φτάνω.
-Μου φέρνεις άλλο ένα καροτσάκι; -Έγινε.
-Καλημέρα, Σόσουκε. -Με συγχωρείτε.
-Βιάζομαι πολύ, Γιόσι. -Αλήθεια;
-Κι εμένα, Σόσουκε; -Όχι τώρα, Τόκι. Είμαι συγκεντρωμένος.
Μάλιστα.
Μπορεί να θυμώσει η δασκάλα.
Το βρήκα.
Εδώ θα είσαι ασφαλής, Πόνιο. Δεν θα αργήσω.
Λες να υπάρχουν γάτες εδώ γύρω;
Τώρα θα 'σαι εντάξει, Πόνιο. Μείνε εκεί. Θα γυρίσω γρήγορα.
-Τα λέμε αργότερα. -Γεια σου, Τόσι.
Θα σας πάρω αν χειροτερέψει ο βήχας, μα φαίνεται καλά.
-Είσαι καλά, γλυκιά μου; -Εντάξει, ευχαριστώ.
-Γεια σου. -Καλημέρα, κυρία.
-Καλημέρα, Σόσουκε. -Γεια σου, Σόσουκε.
-Σόσουκε. -Κουμίκο.
Κοίτα με! Η μαμά μου μου έφτιαξε καινούργιο φόρεμα.
-Ωραίο δεν είναι; -Ναι...
Έλα, Σόσουκε. Πάμε να παίξουμε.
Δεν μπορώ, έχω δουλειά.
Δεν έχεις δουλειά. Είσαι πέντε χρονών.
-Έχω και παραέχω. Έχω δουλειά. -Τι παράξενος που είσαι!
Ναι. Άντε.
Πόνιο!
Σόσουκε.
-Κουμίκο. -Τι είναι αυτό;
Δεν επιτρέπεται να φέρνεις πράγματα στο σχολείο.
Το ξέρω. Δεν είναι σχολείο εδώ.
Αυτοί οι θάμνοι ανήκουν στο γηροκομείο.
Άσε με να δω.
Χρυσόψαρο είναι;
Δεν είναι απλά ένα χρυσόψαρο. Είναι η Πόνιο.
Η Πόνιο; Να τη δω.
Καλά, αλλά μην πεις πουθενά ότι την έχω εδώ.
Δεν θα το πω.
Κοίτα τη. Δεν είναι όμορφη;
Είναι το πιο βαρετό χρυσόψαρο που έχω δει ποτέ στη ζωή μου.
Η Κουμίκο έφταιγε.
Δεν κρίνουμε τους άλλους από την εμφάνισή τους.
Θα σου βάλω λίγο ακόμα νερό.
Πόνιο.
Εντάξει, εγώ έφταιγα.
Να τα μας πάλι.
Ακούω τη φωνή του Σόσουκε.
Ξέρω όμως ότι το αγοράκι μας είναι στο σχολείο τώρα.
Άρα πρέπει να το φαντάστηκα.
Κοίτα, Γιόσι. Εδώ είμαι.
Ώστε εδώ είσαι.
Είστε έτοιμες να δείτε τη μεγάλη μου έκπληξη;
-Τι είναι; -Θα σας δείξω.
Πρώτα όμως μαντέψτε τι χρώμα έχει.
-Είναι... Είναι κόκκινη. -Κόκκινη.
Σωστά.
-Μα πώς το μαντέψατε και οι δύο; -Έλα τώρα, δείξε μας.
Εντάξει.
-Για δες εκεί! -Τι όμορφο!
Τη λένε Πόνιο και της αρέσει να τρώει ζαμπόν.
Και μπορεί να κάνει μαγικά.
Είχα κόψει τον αντίχειρά μου
και η πληγή έκλεισε επειδή την έγλειψε.
Ίσως μπορεί να κάνει τα μαγικά της για να μου φτιάξει τη μέση και τον γοφό.
Δεν θα με πείραζε να με γλείψει ένα ψαράκι αν είναι να σηκωθώ από το καροτσάκι.
Δεν ξέρω αν μπορεί να τα κάνει όλα αυτά.
-Πρέπει να ρωτήσω την Πόνιο. -Να δω κι εγώ τον πράσινο κουβά.
Εντάξει, Τόκι.
Αυτό έχει κανονικό πρόσωπο!
Γρήγορα, ξαναστείλ' το στη θάλασσα. Δεν ξέρεις ότι θα προκαλέσει τσουνάμι;
Αμάν πια. Εσύ όλο για τσουνάμι μιλάς.
Τα ψάρια με πρόσωπο προκαλούν τσουνάμι αν βγουν από τη θάλασσα.
Είναι γνωστό αυτό.
Τσουνάμι! Ήρθε το τσουνάμι!
Τσουνάμι! Σόσουκε, ξαναρίξ' την στη θάλασσα, εκεί όπου ανήκει.
Τόκι, τι συμβαίνει;
Μούσκεμα έγινα. Δείτε τα ρούχα μου.
Σόσουκε!
Έλα πίσω να ζητήσεις συγγνώμη.
Μη φοβάσαι, Πόνιο. Ό,τι κι αν γίνει, εγώ θα σε προστατέψω.
Σόσουκε.
Σόσουκε!
Πόνιο!
Πόνιο. Σόσουκε.
Η Πόνιο αγαπάει τον Σόσουκε.
Κι εγώ θα σ' αγαπάω.
Η Πόνιο αγαπάει τον Σόσουκε.
Πόνιο;
Πόνιο!
Πόνιο! Πόνιο!
Πόνιο;
Πόνιο. Πόνιο!
-Πόνιο; -Σόσουκε!
Πόνιο! Πόνιο.
Πόνιο!
Άκου, Σόσουκε. Ίσως είναι καλύτερα έτσι.
Ξέρω ότι προσπάθησες, μα η Πόνιο είναι ψάρι.
Δεν ήταν για να ζει σε έναν κουβά. Ο ωκεανός είναι το σπίτι της.
Ελπίζω να έχει φύγει εκείνος ο παράξενος με το ψεκαστικό.
Μου δίνεις λίγο;
Γρήγορα, άρχισε να λιώνει.
Πολύ νόστιμο.
Λυπάμαι, Σόσουκε, αλλά επιτέλους γυρίζει απόψε σπίτι ο μπαμπάς.
Δεν θα θέλει να σε δει θλιμμένο.
Τέρμα η θάλασσα για σήμερα. Εντάξει;
Σόσουκε;
Ώρα να έρθεις μέσα τώρα.
Ίσως αν αφήσω έξω τον κουβά,
η Πόνιο να βρει πού μένουμε όταν γυρίσει.
Κάν' το έτσι. Είναι καλή ιδέα.
Εντάξει.
Σόσουκε, μπορείς να το σηκώσεις;
Ο μπαμπάς σου θα είναι.
Εμπρός; Ναι, εγώ είμαι.
Καλά είναι.
Δεν θα γυρίσω σπίτι σήμερα.
Θα σας κάνω σήμα όταν περνάμε.
Όχι, να της το πεις εσύ.
Γεια σου, αγάπη μου. Ναι.
Τι;
Ας το πάρει κάποιος άλλος!
Καλά, τότε. Παράτα τη γυναίκα σου και το παιδί σου μόνους στα βράχια.
Βλάκα!
Έλα, Σόσουκε. Πάμε να φύγουμε από δω.
Θέλω να μείνω σπίτι.
Να ο μπαμπάς. Σβήσε τα φώτα, μαμά.
Ο γιος μου κάνει μόνος του σήματα.
-Το πιστεύεις; -Θα θύμωσε πολύ η γυναίκα σου.
Σ-Υ-Γ-Γ-
Ν-Ω-Μ-Η
-Ο μπαμπάς ζητάει συγγνώμη. -Π-Α-Ρ-Α-Τ-Α
-Μ-Α-Σ. -Π...
Π-Α-Ρ-Α-Τ-Α Μ-Α-Σ
Μαμά, ο μπαμπάς λέει ότι σ' αγαπάει.
Λέει "πολύ πολύ".
ΒΛΑΚΑ ΒΛΑΚΑ ΒΛΑΚΑ
Τι ωραία, μπαμπά!
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ
Μην κλαις, μαμά μου.
Δεν θα κλάψω ούτε κι εγώ.
Υποσχέθηκα στην Πόνιο ότι θα τη φροντίζω.
Αναρωτιέμαι αν κλαίει τώρα η Πόνιο.
Είσαι τόσο καλό παιδί!
Μέσα στην καλή χαρά
-Μαμά! -Μη φοβάσαι, Σόσουκε.
Έκανες ό,τι μπορούσες και η Πόνιο θα είναι μια χαρά.
Εντάξει.
Έλα να φάμε. Θα φάω και τη μερίδα του μπαμπά.
Δεν φταις εσύ.
Σε έφερα σε επαφή με τη μαγεία κι είσαι πολύ μικρή για να την κατανοήσεις.
Ξέρεις πως οι άνθρωποι μολύνουν το νερό.
Σου το είχα μάθει αυτό.
Έλα τώρα. Φάε, Μπρουνχίλντε.
Θέλω ζαμπόν.
Ζαμπόν! Έφαγες το φαγητό τους; Τι άλλο έκανες;
Μήπως γεύτηκες αίμα, Μπρουνχίλντε;
Δεν με λένε Μπρουνχίλντε. Με λένε Πόνιο.
-Πόνιο; -Πόνιο. Η Πόνιο αγαπάει τον Σόσουκε.
Θα γίνω κι εγώ άνθρωπος.
Άνθρωπος; Τι ξέρεις εσύ για τους ανθρώπους, Μπρουνχίλντε;
Μολύνουν τη θάλασσα.
Φέρονται στο σπίτι σου όπως στις κενές, μαύρες ψυχές τους.
Κάποτε, πολύ παλιά, ήμουν κι εγώ άνθρωπος.
Τα άφησα όλα πίσω μου για να υπηρετήσω τη Γη.
Χέρια. Θέλω να έχω χέρια.
Δεν θέλω πια αυτά τα πτερύγια.
Θέλω να έχω πόδια, όπως ο Σόσουκε.
Αρκετά!
Έφτιαξα χέρια και πόδια!
Ναι!
Μη μου το πεις! Γεύτηκες ανθρώπινο αίμα.
Θα πάω στον Σόσουκε.
Φτάνει.
Το μολυσμένο DNA ενεργοποίησε τον κληρονομικό νου σου.
Επαναφορά, επαναφορά, επαναφορά.
Σταμάτα, σταμάτα, σταμάτα.
Μην αλλάξεις!
Χρειάζομαι περισσότερη δύναμη.
Ελευθέρωσέ με!
Ελευθέρωσέ με.
Θέλω να δω τον Σόσουκε. Ελευθέρωσέ με!
Ελευθέρωσέ με!
Δεν γίνεται να είσαι ταυτόχρονα ανθρώπινη και μαγική, καλή μου.
Ακίνητη, ακίνητη, ακίνητη.
Είναι ήδη πολύ δυνατή. Όπως η μητέρα της.
Μακάρι να έμενες για πάντα αθώα και αγνή.
Δεν έχω τη δύναμη να την κρατήσω για πολύ ακόμα.
Πρέπει να ζητήσω τη βοήθεια της μητέρας της.
Τι;
Πηγαίνουν στα ελιξίριά μου.
Φύγετε από δω. Έξω!
Παραλίγο.
Πρέπει να προσέχω, να μη διαταράξω την ισορροπία της φύσης.
Ήρεμος, πρέπει να μείνω ήρεμος.
Όταν σκέφτομαι ότι θα την ξαναδώ, παθαίνω ταχυπαλμία.
Εντάξει, ας συγκεντρωθώ στη δουλειά.
Αυτή η παρτίδα θα είναι έτοιμη.
Τουλάχιστον εδώ δεν έχει διαρροές.
Αυτή η πόρτα ακόμα δεν κλείνει σωστά.
Θα τη φτιάξω μετά.
Αν έστω κι ένα ζωντανό πλάσμα έμπαινε εδώ...
Ναι. Αισθάνομαι τη δύναμη του ωκεανού
σε κάθε γωνιά του DNA μου.
Όταν γεμίσει αυτό το πηγάδι,
θ' αρχίσει ξανά η εποχή της θάλασσας.
Μια έκρηξη ζωής αντάξια της Κάμβριας Περιόδου.
Το τέλος της εποχής των απαίσιων ανθρώπων.
Καταραμένη πόρτα.
Δόντια.
Πω πω!
Ας βρούμε τον Σόσουκε.
Είμαι ελεύθερη!
-Θαλάσσιος σίφουνας! -Καπετάνιε, κοίτα εκεί!
-Τσουνάμι είναι! -Στρίψε το πλοίο προς το κύμα!
Κοιτάξτε. Τι είναι αυτό;
Καπετάνιε, έσβησαν όλα μας τα όργανα!
Ένα κοριτσάκι. Φαίνεται να είναι στην ηλικία του Σόσουκε.
-Και πάλι ευχαριστώ. -Έγινε. Τα λέμε αύριο.
Βρέχει πολύ, Σόσουκε.
Θα πω στη μαμά σου να έρθει να σε πάρει.
Δεν πειράζει, μπορώ να κόψω δρόμο. Αντίο, κυρία.
Γεια σου, Σόσουκε. Να προσέχεις.
Σόσουκε, συγγνώμη.
Δεν άνοιγε η πόρτα, έτσι; Κόπηκε το ρεύμα.
-Όλα καλά στο σχολείο; -Ναι.
Λίζα, αν τελείωσε η βάρδια σου, μπορείς να πας σπίτι.
Δεν θέλετε βοήθεια;
Μην ανησυχείς. Εντάξει είμαστε.
Η καταιγίδα κρατάει απασχολημένους τους ηλικιωμένους.
Στη θέση σου θα έφευγα όσο ακόμα μπορώ.
Περίμενε εδώ, καλέ μου. Έρχομαι αμέσως.
Εντάξει.
Γεια σου, Γιόσι.
Σόσουκε! Εσύ είσαι;
Είναι τόσο σκοτεινά, δεν βλέπω καλά.
Πάρε, Γιόσι. Για σένα το έφτιαξα.
Για δες! Τι έχουμε εδώ;
Έχω και για σένα ένα, Νόρικο.
Σ' ευχαριστώ, Σόσουκε.
Δεν βλέπω τίποτα. Δεν καταλαβαίνω γιατί είμαστε ακόμα εδώ.
Λίγη βροχή είναι μόνο. Θέλω να γυρίσω σπίτι μου.
Έτσι μπράβο, πολύ καλύτερα τώρα.
Για να δω. Το χρυσόψαρό σου!
Πάω στοίχημα ότι χάρη στον Σόσουκε ήρθε το ρεύμα.
Το παράξενο φαινόμενο αποκαλείται μικρο-σίφουνας.
Καράβια...
Ηλίθια τηλεόραση.
Κανείς δεν καταλαβαίνει πια τον καιρό.
Καλύτερα να κοιτάμε τις σκιές ή να ακούμε τα τριζόνια.
Πάρε τη μητέρα σου να πάτε σπίτι.
Έχουμε το τυχερό μας χρυσόψαρο για παρέα.
-Μια χαρά θα είμαστε. -Εντάξει.
Κατολισθήσεις, πλημμύρες και παλλιρροϊκά κύματα.
Κόσμος προσπαθεί να απομακρυνθεί...
Αυτό είναι για σένα, Τόκι.
Δεν βλέπω τι είναι. Είναι τσαλακωμένο.
Έτσι στέκεται.
Κατάλαβα. Είναι ακρίδα.
Όχι, είναι το "Κογκανέι Μαρού".
Αυτό είναι το πλοίο του πατέρα σου. Σωστά, Σόσουκε;
-Ναι. -Τώρα μοιάζει με καπελάκι.
Σόσουκε, πρέπει να φύγουμε.
Πες τις καληνύχτες σου.
Εντάξει. Καλό βράδυ, κυρίες μου.
Καλό βράδυ, κύριε Σόσουκε.
Πρόσεχε μη σε πάρει και σε σηκώσει ο αέρας.
Πάμε, μπες μέσα.
Είπαν ότι κόπηκαν και τα τηλέφωνα.
Έχει φουσκώσει πολύ η θάλασσα.
Λες η καταιγίδα να βυθίσει τα πλοία;
Όχι, τα πλοία αντέχουν στις καταιγίδες. Πάνε στα ανοιχτά.
Αυτό κάνει τώρα ο πατέρας σου.
Είδα ένα ψάρι. Το είδες αυτό, μαμά;
Βάλε τη ζώνη σου.
Περίμενε, Λίζα. Δεν μπορείς να περάσεις.
Μόλις μάθαμε ότι θα εκκενωθεί αυτή η πλευρά.
Δεν είναι υποχρεωτικό.
Υπάρχουν άνθρωποι στο γηροκομείο.
Να τους βγάλετε.
Δεν κινδυνεύουν. Βρίσκονται απάνεμα.
Να γυρίσεις εκεί να μείνεις.
Καλά, πρώτα όμως θέλω να πάω σπίτι.
-Δεν περνάει από δω. -Πήγαινε από το βουνό.
Κρατήσου, μικρέ.
Μη! Σταμάτα, μην το κάνεις.
Πρόσεχε, έρχεται!
Λίζα, πρέπει να φύγεις από κει!
Τα ψάρια μάς ακολουθούν.
Γύρνα μπροστά και κάτσε κάτω.
Κρατήσου από κάπου.
Μας κυνηγάει το κύμα.
-Μαμά, το κοριτσάκι έπεσε μέσα. -Τι;
Έτρεχε πάνω σε ένα ψάρι και έπεσε.
Πού;
Δεν έχω ξαναδεί έτσι τη θάλασσα.
Σόσουκε, πού το είδες το κοριτσάκι;
Εδώ ήταν, έτρεχε πάνω σε ένα γιγάντιο ψάρι.
Αυτό δεν γίνεται!
Σόσουκε, πάμε.
Μην ανησυχείς, δεν ήταν κανένα κοριτσάκι εκεί.
Σε λίγο φτάνουμε.
Είναι ένα κοριτσάκι. Έλα εδώ!
Θα σε βοηθήσουμε, έλα εδώ.
Μείνε εκεί, Σόσουκε.
Τι;
Σόσουκε, την ξέρεις;
-Πόνιο; -Ναι. Εγώ είμαι, η Πόνιο.
Εσύ είσαι!
Μαμά, η Πόνιο ξαναγύρισε και τώρα είναι κοριτσάκι.
Ποια;
Βρήκα τον Σόσουκε!
Εντάξει, λοιπόν. Σόσουκε, η ζωή της Πόνιο είναι μυστηριώδης και συναρπαστική.
Τώρα όμως έχουμε δουλειά.
Και πρέπει να μείνετε ήρεμοι και οι δύο.
Κι εγώ το ίδιο.
Βγάλε το αδιάβροχό σου, Σόσουκε.
Έχω μια δουλειά για σένα, Πόνιο. Θα κρατάς το φως;
-Τι; -Κάτσε εδώ και πάω να φέρω μια πετσέτα.
Έλα, από δω.
Εδώ μέσα μυρίζει σαν εσένα.
Πόνιο.
Σε τσάκωσα!
Τώρα θα σε σκουπίσουμε και θα σε στεγνώσουμε.
Τι ωραία κόκκινα μαλλάκια. Στεγνώσανε σχεδόν.
Και τα ρούχα σου στέγνωσαν.
Είναι επειδή η Πόνιο ήταν ψάρι, μαμά.
-Το νερό δεν μπορεί να τη βρέξει. -Ναι.
Πολύ ωραίο αυτό.
Ας χαλαρώσουμε όλοι με ένα ζεστό ρόφημα.
Πόνιο, θα μου κρατάς το φως;
-Έρχομαι. -Ωραία.
-Ποιος πάει στοίχημα ότι έχουμε νερό; -Εγώ.
Κι εγώ.
-Νερό. -Νερό.
Έχουμε δική μας δεξαμενή πίσω στην αυλή.
Και ποιος λέει ότι θα ανάψει το μάτι;
Άναψε! Ωραία.
-Ωραία! -Έχουμε δικό μας προπάνιο.
-Εντάξει, πάμε στο τραπέζι. -Έγινε.
Πόνιο, εδώ είναι το τραπέζι.
Τώρα κάτσε κάτω έτσι.
Τώρα βάλε εδώ τα πράγματά σου.
-Πρέπει να χρησιμοποιείς τα χέρια σου. -Όχι, θα χρησιμοποιήσω πόδια.
Κοίτα εδώ.
Τι κάνετε, παιδιά;
Κοίτα τα πόδια της, είναι σαν χέρια.
Ορίστε.
Καίει.
Αυτό είναι το καλύτερο.
Ό,τι έπρεπε ήταν.
Λοιπόν, τι θέλετε να κάνουμε τώρα;
Η Πόνιο θέλει ζαμπόν.
Μόνο το ζαμπόν σκέφτεται, μαμά.
Τότε πρέπει να μαγειρέψω.
Πρώτα θα βάλουμε μπρος τη γεννήτρια για να πάρουμε τον Κόιτσι.
Είναι ο μπαμπάς μου. Θέλουμε ρεύμα για να τον πάρουμε με τον ασύρματο.
Είναι στη θάλασσα τώρα, αλλά θα είναι καλά.
-Είναι κακός μάγος; -Και βέβαια όχι.
Είναι καπετάνιος σε ένα πλοίο.
Πόνιο, εσένα τι κάνει ο μπαμπάς σου;
Μισεί τους ανθρώπους. Με κρατά κλεισμένη σε μια φούσκα.
-Τι; -Γι' αυτό έφυγα από το σπίτι.
Τι;
Και η μητέρα σου, πώς είναι;
Είναι μεγάλη και πανέμορφη.
-Αλλά μπορεί να γίνει πολύ τρομαχτική. -Σαν τη μαμά μου.
Πόνιο, από δω, παρακαλώ.
Κάτι γίνεται με το σωληνάκι της βενζίνης.
-Μπορεί να βούλωσε. -Βούλωσε.
Έχει βουλώσει εκεί.
-Πήρε μπρος. -Τώρα έχουμε φως. Ζήτω!
Πόνιο, είσαι απίστευτη.
-Κεραία, κεραία. -Μαμά;
Όλα τα πλοία που ήταν έξω βούλιαξαν;
Δεν βλέπω καθόλου φώτα εκεί.
-Πολύ δυνατός θόρυβος! -Τι συμβαίνει;
Δεν έχω καθόλου σήμα. Είναι πολύ παράξενο.
Εκπομπή από JA4LL, από JA4LL.
Καλούμε τον Κόιτσι.
Εδώ Λίζα, Σόσουκε και Πόνιο.
Θέλαμε να σου πούμε ότι είμαστε όλοι καλά.
Ετοιμαζόμαστε να φάμε.
Ζαμπόν.
ΡΑΜΕΝ
Ετοιμάσατε τα νουντλς;
Προσοχή, καίει πολύ.
Πρέπει να περιμένεις λίγο.
Θέλει τρία λεπτά.
Εντάξει, κλείστε τα μάτια σας.
Μην τ' ανοίξεις.
Πόνιο, όχι. Μην κοιτάς.
Ετοιμαστείτε τώρα να κοιτάξετε.
Άμπρα κατάμπρα.
-Ζαμπόν! -Πρόσεχε, καίει πολύ.
Καίει, καίει!
Μαμά, η Πόνιο κοιμήθηκε.
Πιστεύεις κι εσύ πως η Πόνιο ήρθε από πολύ μακριά;
Ναι, το πιστεύω.
Κοίτα έξω. Φαίνεται πως γαλήνεψε η θάλασσα.
Ίσως επειδή κοιμήθηκε η Πόνιο.
Βλέπεις εκείνο το φως;
Κουνιέται. Κάποιος πρέπει να είναι ακόμα εκεί.
Είναι το γηροκομείο.
-Δεν βλέπω τίποτα τώρα. -Άρα εκκενώθηκε η περιοχή;
Σόσουκε, μείνε με την Πόνιο. Εντάξει;
Πρέπει να πάω να βοηθήσω.
Μπορώ να πάω από το βουνό.
Σόσουκε, πρέπει να πάω στο γηροκομείο.
Θα έρθω κι εγώ.
Προτιμώ να μείνεις εδώ.
Μα γιατί να μην έρθω; Να ξυπνήσουμε και την Πόνιο, να έρθει μαζί μας.
Θέλω να έρθω μαζί σου.
Σόσουκε, αυτή τη στιγμή το σπίτι μας είναι ένας φάρος μέσα στην καταιγίδα.
Μας βλέπουν και από την πόλη και από τα πλοία.
Παντού γύρω έχει σκοτάδι.
Κάποιος πρέπει να κρατά αναμμένα τα φώτα.
Συμβαίνουν πολλά παράξενα πράγματα.
Δεν τα καταλαβαίνω όλα τώρα.
Κάποια στιγμή, θα βγάλουμε άκρη.
Για την ώρα όμως πρέπει να βοηθήσω τους ηλικιωμένους.
Αν αναλάβεις εσύ την κατάσταση στο σπίτι,
θα με βοηθήσεις πάρα πολύ.
Μπορείς να τα καταφέρεις κι εγώ θα γυρίσω γρήγορα.
Το υπόσχεσαι;
-Το υπόσχομαι. -Το υποσχέθηκες.
Σ' αγαπάω, Σόσουκε.
Καπετάνιε, βλέπω τα φώτα μιας πόλης μπροστά.
Επιτέλους, να προσανατολιστούμε ξανά.
Βρισκόμαστε σε ένα μέρος που δεν έχω ξαναδεί.
Μήπως φτάσαμε στην Αμερική;
Δεν είναι βουνό αυτό που βλέπουμε.
Κι αυτή δεν είναι πόλη.
Τα φώτα είναι πλοία.
Η Σελήνη είναι τόσο κοντά,
που κάνει τη στάθμη του ωκεανού να ανεβαίνει.
Ένα νεκροταφείο πλοίων. Θα πεθάνουμε όλοι.
-Σταμάτησαν οι μηχανές. -Κρατήστε το πλοίο σταθερό.
-Ρίξτε την άγκυρα. -Μάλιστα.
Κάτι έρχεται.
Μόλις είδα τη Θεά του Ελέους.
-Δουλεύουν οι μηχανές. -Αυτή ήταν!
Την είδες κι εσύ, δηλαδή; Νόμιζα ότι είχα παραισθήσεις.
Ευχαριστούμε για την προστασία σου...
Πιο ψηλά, πιο ψηλά.
Υπάρχει ένα ισχυρό ξόρκι εδώ.
Πού έμαθε να κάνει τέτοια πράγματα;
Τι; Δεν το πιστεύω. Όχι!
Έγινε άνθρωπος. Κάτσε, μην κουνιέσαι.
Μα τι κάνεις;
Κορίτσια, κορίτσια!
Σταματήστε, σας παρακαλώ.
Σταματήστε αμέσως. Μη!
Έκανα κάτι σοβαρό. Προσπαθώ να σώσω την αδερφή σας.
Επιτέλους, ήρθε κι εκείνη.
-Φουτζιμότο. -Πέρασε πολύς καιρός, αγάπη μου.
Κοίτα τη θάλασσά μου.
Κάτι έχει αλλάξει.
Είναι σαν την αρχαία Δεβόνια Θάλασσα, γεμάτη δύναμη και μαγεία.
Θα θυμώσεις πολύ, αγαπημένη μου.
Η Πόνιο βρήκε τα ελιξίρια μου και γεύτηκε ανθρώπινο αίμα.
Πόνιο; Τι όμορφο όνομα.
Φυσικά εγώ φταίω για όλα.
Έχει γίνει τόσο δυνατή,
που κατάφερε να διαρρήξει τον ιστό της πραγματικότητας.
Είναι πολύ μικρή για να καταλάβει κι εμένα δεν με ακούει.
Έγινε κοριτσάκι και αγάπησε ένα αγοράκι.
Και όλος ο κόσμος βγήκε εκτός ισορροπίας.
Σε παρακαλώ, αφαίρεσε την ανθρώπινη πλευρά της, αλλιώς θα χαθεί όλος ο πλανήτης.
Ήδη η Γη τραβάει δορυφόρους από τον ουρανό.
Και η Σελήνη τραβά πιο κοντά της τον ωκεανό...
Ησύχασε, καλέ μου.
Σόσουκε. Το αγοράκι το λένε Σόσουκε.
Αγαπάμε την αδερφή σας και θέλουμε να είναι ευτυχισμένη.
Άκου, καλέ μου. Γιατί δεν αφήνουμε την Πόνιο να γίνει άνθρωπος για πάντα;
Τι;
Παμπάλαια μαγεία. Αν η αγάπη του Σόσουκε είναι αληθινή,
η Πόνιο θα μεταμορφωθεί για πάντα.
Μα αν η αγάπη του δεν είναι αληθινή, τότε η Πόνιο θα γίνει αφρός της θάλασσας.
Πράγματι. Από τον αφρό όμως γεννηθήκαμε όλοι, καλέ μου.
Το αγοράκι είναι τόσο μικρό, τόσο αθώο.
-Τι... -Σώπα.
Άφησέ τους να κοιμηθούν.
Πρέπει να ξεκουραστούν.
Σόσουκε!
Πόνιο, είσαι καλά;
Καλημέρα, Σόσουκε.
Ο ωκεανός έφτασε στην πόρτα μας.
Πώς και δεν είναι εδώ η μαμά σου;
Έχει ανέβει πολύ το νερό. Μάλλον θα ξέμεινε κάπου.
Κρίμα που δεν έχουμε μια βάρκα.
Να μια βάρκα, εκεί.
-Είναι λίγο μικρή. -Όχι, καθόλου.
Μπράβο!
Φοβερό! Μεγάλωσες ακόμα και το κερί.
-Τώρα χωράμε μέσα. -Φανταστικό.
-Πιάσ' την από εκεί εσύ.
Έγινε.
-Έτοιμη; -Πάμε.
Επιπλέει στ' αλήθεια.
Δεν φαίνεται να μπάζει από πουθενά.
Τώρα πρέπει να γεμίσουμε τον καυστήρα.
Το νερό μπαίνει από αυτόν τον σωλήνα.
Και μετά ζεσταίνεται σε αυτό το στρογγυλό πράγμα.
Μια χαρά δούλεψε.
Όλα θα πάνε πρίμα.
-Πρίμα! -Ναι.
-Πρίμα; -Πρίμα.
Πρίμα, πρίμα, πρίμα!
Πρίμα!
Τι είναι αυτό;
-Καίει! -Καίει.
-Κοίτα εδώ! -Άναψε.
Καίει, καίει, καίει.
Δουλεύει;
Δουλεύει!
-Σόσουκε, όλα πάνε πρίμα, έτσι; -Ναι.
-Είναι καλή βάρκα. -Ναι.
Σόσουκε, κοίτα με!
Αυτό είναι ακόμα πιο διασκεδαστικό.
Αυτό το πράγμα κάνει τη μύτη μου να καίει.
Πόνιο, εσύ θα είσαι στο παρατηρητήριο.
-Κι εγώ θα κρατάω το τιμόνι. Εντάξει; -Ναι, είμαι στο παρατηρητήριο.
Να ο δρόμος.
Από δω πέρασε η μαμά μου χτες βράδυ.
-Δεν τη βλέπω πουθενά. -Θα τη βρούμε.
Μου υποσχέθηκε ότι θα γυρίσει.
Αυτά είναι αρχαία ψάρια. Ζούσαν στη Δεβόνια Περίοδο.
Αυτό το ξέρω. Είναι ένας βοθριοκέφαλος.
-Και αυτό είναι... -Διπνόρρυγχος.
Διπνόρρυγχος.
Φοβερό. Αυτό είναι τεράστιο.
-Αυτός είναι δεβόνυχος. -Δεβόνυχος.
Γεια χαρά!
-Γεια χαρά! -Βλέπω μια βάρκα.
Γεια χαρά!
Θα το πω κι εγώ.
Γεια χαρά!
Τι γρήγορα που πάμε!
Αρχίζω να το συνηθίζω.
Ετοιμάσου να σταματήσουμε, Πόνιο.
-Γεια σας, παιδιά. -Γεια.
Πολύ ωραίο το σκάφος σας.
Σε έχω ξαναδεί εσένα. Ο μικρούλης της Λίζας δεν είσαι;
Δεν είναι μικρούλης. Είναι ο Σόσουκε.
Κι αυτή είναι η Πόνιο.
Και κάποτε ήμουν ψάρι.
Αλήθεια;
Ωραίο όνομα, Πόνιο. Πολύ χαριτωμένο.
Αλήθεια, έχετε δει τη μαμά μου;
Τη μητέρα σου; Δεν είναι μαζί σας η μητέρα σου;
-Πήγε στο γηροκομείο. -Πήγε τόσο μακριά;
Το μωρό μου σε συμπάθησε.
Ησύχασε, αγαπούλα μου.
Για μας είναι αυτό;
Μου δίνεις την κούπα;
Σ' ευχαριστώ. Μυρίζει πολύ ωραία.
Τι ωραία σούπα. Ευχαριστούμε.
-Την έφτιαξε η μαμά μου. -Η σούπα είναι για κείνον.
Λυπάμαι, είναι μικρούλης ακόμα.
Μόνο γάλα μπορεί να πιει.
Μπορώ όμως να φάω εγώ τη σούπα
και να κατεβάσω γάλα για κείνον.
Τι;
Ναι, και η μαμά μου έφτιαχνε γάλα για μένα.
Τι λες, Πόνιο; Μπορώ να φάω τη σούπα;
-Ναι, εντάξει. -Σ' ευχαριστώ, γλυκιά μου.
Άνθρωποι από την πόλη. Σαν παρέλαση είναι.
Γεια χαρά. Χρειάζεται κανείς βοήθεια;
Όλα καλά εδώ. Ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον, καπετάνιε.
Τους μεταφέρουμε όλους στο Ξενοδοχείο της Βουνοκορφής.
Για τη δική σας ασφάλεια, παρακαλούμε να μας ακολουθήσετε.
Εντάξει, αυτό θα κάνουμε.
Όλη η πόλη πέρασε από δω.
-Ελπίζω να είναι όλοι καλά. -Πόνιο, είναι ώρα να ξεκινήσουμε πάλι.
Περιμένετε λιγάκι. Για να δούμε.
Ορίστε, πάρε λίγο γάλα.
Είναι για γάλα.
Η Πόνιο έφαγε ήδη το ζαμπόν από τα σάντουιτς.
Σ' ευχαριστώ. Είσαι πολύ ευγενική, Πόνιο.
Ορίστε, Σόσουκε.
Δεν είναι μεγάλο, αλλά μήπως το θες;
Ευχαριστώ. Θα το μεγαλώσει η Πόνιο.
-Ευχαριστώ. -Στο καλό.
Ευχαριστούμε.
Τι έπαθες;
Σώπα, σώπα.
Πόνιο!
Σόσουκε.
-Τι κάνεις εδώ; -Σόσουκε, πού είναι η μαμά σου;
Πήγε στο γηροκομείο χτες βράδυ.
Πάμε να τη βρούμε.
Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω πώς πρόλαβε η Λίζα εκείνο το κύμα.
-Έτσι είναι η Λίζα! -Σόσουκε, να έρθω μαζί σου;
Δεν μπορώ τώρα. Έχω μια δουλειά να κάνω.
Κοίτα στο πάρκο. Εκεί πρέπει να έχουν πάει οι ηλικιωμένοι.
-Καλή τύχη, μικρέ. -Θα τη βρεις.
Θα στείλουμε βάρκα για τους ηλικιωμένους μόλις αφήσουμε αυτούς τους ανθρώπους.
Καλή τύχη, καπετάνιε.
Πόνιο, τελειώνει το κερί μας.
Εντάξει θα είμαστε. Μου έδωσε άλλο ένα ο ψαράς.
Καίει πολύ ακόμα.
Αντίο.
Πόνιο, μπορείς να το μεγαλώσεις κι αυτό;
Εντάξει.
Πόνιο, είσαι καλά;
Πόνιο.
Πόνιο, Πόνιο.
Ωραία, φτάνω να περπατήσω εδώ.
Να ο δρόμος.
Αρχίζει να μικραίνει.
Πόνιο.
Πόνιο, ξύπνα.
Σόσουκε.
Με τρόμαξες.
Μην ξαναγίνεις πάλι ψάρι.
Το αμάξι της μαμάς μου. Έλα, Πόνιο. Μπορεί να είναι κι αυτή εκεί.
Μαμά; Μαμά.
Μαμάκα;
Μαμάκα!
Μαμά;
Μαμά.
Μαμάκα.
Μαμά!
Έλα, πήρα τη βάρκα σου.
Βγαίνει νερό από τα μάτια σου.
-Πάμε να βρούμε τη μαμά σου. -Ναι.
-Τι όμορφα που είναι! -Ξέχασες το μπαστούνι σου.
Κοιτάξτε, έρχεται κι άλλη φάλαινα.
Νομίζω ότι μας είδε.
Ωραία δεν είναι η άλλη ζωή;
-Και δεν πονάνε πια τα γόνατά μου. -Αυτή είναι η άλλη ζωή;
Πού νόμιζες ότι είμαστε; Στον παράδεισο;
-Είναι σαν όνειρο. -Κυρίες μου, θα έρθετε λίγο εδώ;
-Ερχόμαστε. -Θέλετε να πάμε τρέχοντας;
Έλα.
-Τι ωραία που είναι να τρέχεις. -Σας πέρασα!
Νίκησα!
Κάντε ησυχία, παρακαλώ.
Ήρθε η ώρα να γίνετε μάρτυρες
σε μια ιερή δοκιμασία αγάπης.
-Τι συναρπαστικό! -Μα δεν είναι πολύ μικροί γι' αυτό;
-Έχω ενθουσιαστεί! -Κι εγώ!
Σας παρακαλώ, κυρίες μου.
Να θυμάστε ότι είναι μια πολύ σημαντική στιγμή.
Μια κρίσιμη στιγμή.
Φουτζιμότο, δεν θα αφήσεις να πάθουν τίποτα ο Σόσουκε και η Πόνιο, έτσι;
-Το καλό που του θέλω. -Κι αυτός πατέρας είναι.
Και βέβαια δεν θα πάθουν τίποτα.
Ελπίζω μόνο να μην ξυπνήσει η Πόνιο. Με συγχωρείτε.
Τι λέτε; Μπορούμε να τον εμπιστευτούμε;
Αναρωτιέμαι τι να σκέφτεται η Λίζα.
Είναι μ' εκείνη τη γυναίκα.
Μιλάνε όλη νύχτα και όλη μέρα.
Καημένη Λίζα. Πρέπει να είναι δύσκολο για κείνη.
Μακάρι να ακούγαμε τι συζητάνε.
Και γιατί δεν ρωτάμε; Λίζα!
Λίζα!
Όλες θέλουμε το καλύτερο για τον Σόσουκε και την Πόνιο.
-Καλή μου. -Λίζα.
Μάλλον θα ανησυχείς.
Λίζα, ο Σόσουκε είναι μια χαρά. Είναι πολύ δυνατός.
Ναι, ναι.
Έχει καλή καρδιά.
Ό,τι κι αν γίνει, χαίρομαι που είμαστε όλοι μαζί.
Όλα θα πάνε καλά.
Πόνιο, είμαστε σε ένα τούνελ.
ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΤΗΣ ΒΟΥΝΟΚΟΡΦΗΣ
Νομίζω ότι έχω ξανάρθει εδώ.
Πόνιο;
Δεν μ' αρέσει αυτό το μέρος.
Μην αφήσεις το χέρι μου.
Πόνιο!
Πόνιο.
Πόνιο, σε παρακαλώ, μην πεθάνεις!
Πόνιο!
Πόνιο, ξύπνα. Πόνιο!
Πρόσεχε μην την ξυπνήσεις.
Χαίρομαι που σε γνωρίζω, Σόσουκε. Σε περιμέναμε όλοι μας.
-Οι γριούλες, η μητέρα σου... -Η μητέρα μου;
Θα έρθεις μαζί μου να πάμε να τους βρούμε, Σόσουκε; Θα έρθει και η Πόνιο.
Σου υπόσχομαι ότι δεν θα πάρω την Πόνιο μακριά σου.
Σόσουκε!
Σόσουκε, μην τον ακούς αυτόν τον παλαβό.
Τους ξεγέλασε όλους και πήγαν μαζί του.
Τόκι!
Εμένα δεν με γελάει κανείς.
Δεν υπάρχει χρόνος. Πρέπει να γίνει η επιλογή.
Αν πλησιάσει κι άλλο η Σελήνη... Δεν το βλέπεις;
Ο κόσμος είναι εκτός ισορροπίας. Θα γίνουν όλα υποβρύχια.
Αυτή τη δικαιολογία βρήκες να πεις; Ότι πέφτει η Σελήνη;
-Άνθρωποι! -Σόσουκε, έλα σ' εμένα.
Σόσουκε, άκου με. Πρέπει να με πιστέψεις.
Μόνο εσύ μπορείς να σώσεις τον πλανήτη. Κάν' το τώρα.
Πόνιο.
Μπρουνχίλντε, να σέβεσαι τον πατέρα σου.
Πόνιο!
Έλα, Σόσουκε!
Δεν είμαι εγώ ο κακός.
Πιο γρήγορα!
Πήδα!
Τι έγινε πάλι;
-Μαμά. -Σόσουκε.
Πόνιο.
Δεν χρειάζεται να κολυμπάς.
Δεν ξέρω τι κάνουμε εδώ.
-Ώστε εσύ είσαι ο Σόσουκε. -Χαίρετε.
-Είστε η μητέρα της Πόνιο; -Ναι.
Έφερες την κόρη μου εδώ με ασφάλεια.
-Σώπα. -Σ' ευχαριστώ.
Σόσουκε, η Πόνιο άνοιξε ένα μαγικό πηγάδι
επειδή θέλει πάρα πολύ να γίνει άνθρωπος, ένα αληθινό κοριτσάκι.
Και χρειάζεται από σένα να την αποδεχτείς και να την αγαπάς όπως πραγματικά είναι.
Ξέρεις ότι η Πόνιο ήταν ψάρι, έτσι;
Ναι.
Και τη γνώρισες και ως κοριτσάκι.
-Η σταγόνα από το αίμα σου το έκανε αυτό. -Ώστε αυτό ήταν!
Έκοψα τον αντίχειρά μου. Και μετά τον έγλειψε η Πόνιο και μου πέρασε.
Ώστε έτσι μεταμορφώθηκε σε άνθρωπο.
Θα την αγαπούσες αν ζούσε μεταξύ των δύο κόσμων;
Ναι. Αγαπάω όλες τις Πόνιο.
Την αγαπάω σαν ψάρι, σαν μισό ψάρι και σαν άνθρωπο. Αγαπώ τα πάντα σ' εκείνη!
Πόνιο, έλα εδώ, σε παρακαλώ.
Πόνιο, ο Σόσουκε υποσχέθηκε να σε αποδεχτεί όπως είσαι.
Για να γίνεις άνθρωπος πρέπει να εγκαταλείψεις τη μαγεία.
-Μπορείς να το κάνεις αυτό; -Ναι.
Φίλησε τη φούσκα, παιδί μου, όταν γυρίσετε στην ξηρά
και η Πόνιο θα γίνει κοριτσάκι και θα μεγαλώνει όπως εσύ.
Πόνιο, το δέχομαι.
Ευχαριστώ πολύ, μαμά της Πόνιο.
Ακούστε όλοι. Η ισορροπία της φύσης αποκαταστάθηκε.
Ζήτω!
Είμαι τόσο περήφανη!
Σόσουκε!
Καλέ μου Σόσουκε!
-Καλή τύχη, Λίζα. -Ευχαριστώ.
Θα την προσέχω.
Εδώ είσαστε! Είστε καλά;
Σταθείτε, να φέρω τα καροτσάκια σας.
Μη σε απασχολεί, Σίμα. Μας αρέσει το περπάτημα.
Πολύς κόσμος μαζεύτηκε!
Νομίζω πως αυτό είναι δικό σου.
-Ευχαριστώ. -Προσπάθησε να με θυμάσαι με αγάπη.
Αν μπορείς. Επιτρέπεται;
Να φροντίζεις την Πόνιο.
Είναι ο πατέρας σου.
Κόιτσι, γεια σου!
Εδώ!
Η Λίζα και ο Σόσουκε!
Γεια χαρά!
Κοίτα, Πόνιο. Είναι το πλοίο του μπαμπά μου.
Υποτιτλισμός: Ελένη Αθανασάτου